Het zweet stond me op de bovenlip, kippenvel en een vreemd gevoel in de onderbuik. Ik keek naar rechts en daar zat Danielle; vrolijk en opgetogen. Ze stak een duim omhoog en lachte. 'Mijn flippers zitten wel een beetje strak' zei ze, waarop ik antwoordde met 'Ow.. probeer dan een maatje groter.' Terwijl zij zocht naar een grotere maat, checkte ik of mijn wtesuit wel in orde was. 'Komt het koude water niet via de mouwen en pijpen naar binnen stromen?' vroeg ik mij stilletjes af. 'Die van Danielle zit veel strakker!' Ik vond eindelijk een duikbril die niet tegen mijn gok drukte, maar het modstuk van de aangehechte snorkel was nagenoeg doorgebeten, waarschijnlijk door mijn voorganger; die het vast spannend vond. Was diegene net zo huiverig als ik nu? 'Minor injuries have occured in the past.' stond op het formulier die ik bij aanvang moest doornemen. 'Wat moet ik me hier bij voorstellen?' Een schram, een jaap of een blauw oog? Breng ik mijn kleine liefde niet in gevaar? Danielle liet trots haar nieuwe paar zien door er grote stappen mee te zetten. Ze waren geel, net als die van mij. Gehuld in een wetsuit met snorkel en flippers op schoot zaten we in de bus. Het rook naar zeewier, het lag verspreid over de vloer. Na een kwartiertje nam de chauffeur nogmaals met ons door. Regel een: Zwem nooit rechtop, blijf horizontaal op het water. Regel twee: Wanneer je je onveilig voelt zwem dan richting de boot, ga nooit aan wal. Regel drie: Raak ze niet aan! Van de bus in een bootje. De kapitein, een oudere man met een verweerde kop, riep in het Engels met zwaar accent; 'There they are, go into the water gently' Hierbij keek hij me indringend aan en voelde ik me aangesproken om dit avontuur te starten. 'O jee, daar ga ik!' dacht ik. Ik liet mezelf langzaam in het ijskoude water zakken en zwom vervolgens gespannen richting het doel. Ik tuurde in het donkere maar heldere water. Ik was omgeven door honderden kleine kwalletjes. Dat baarde mij zorgen, zorgt dit weekdier voor 'minor injuries'? Ze raakten mijn handen, gezicht en enkels, alles wat niet bedekt was door het zwempak. Hier volede ik gelukkig niets van. Maar ik zwom hier niet voor de kwalletjes. Ik naderde een rotsenpartij in het water en daar tussen het zeewier zag ik iets bewegen. Het 'iets' zwom in een zeer snel tempo recht op me af en dook op het laatste moment onder me door. Mijn hart ging tekeer en het adrenaline gierde door mijn gelederen. Ik probeerde zo horizontaal mogelijk te blijven, want dat was de regel. Ik draaide me om en keek recht in de glazige ogen van een zeeleeuw. Sierlijk zwom het dier om me heen, hij of zij maakte een sprongetje en ik hoorde de leeuw naar lucht happen. 'Wauw!' 'Waar is Danielle?' 'Dit moet ze zien!' Ik zag haar verderop omringd door flinke zeeleeuwen. 'Wat een dappere meid!' Ik vergezelde haar in het schouwspel. Het was als een droom. Centimeters verwijderd van wilde dieren. Een halfuur hebben we genoten van deze zwemmers, vlak naast een eilandje waar de kolonie droge activiteiten ondernemen. Dit had ik niet willen missen en ben er nog steeds van onder de indruk. Het viel me op dat elke zeeleeuw de om mij heen cirkelde me constant recht in de ogen aankeek. Dit was vrij intimiderend en zorgde voor een gevoel van hulpeloosheid en spanning. Je begeeft je in hun wereld als minder vaardige zwemmer. Op de terugweg hopten kleine dolfijntjes voor de boot uit. Verkleumd keken we toe, daarbij verheugend op een warme douche. Dit koude avontuur vond plaats in Kaikoura.

Rotorua, de stad van de oneindige stank. Door allerlei vulkanische activiteiten waar zwaveldampen van afkomen meurt het er de gehele dag. We waren er tekort om eraan te wennen. Deze stad is het meest bevolkt door de Maori, helaas kent deze stad ook het hoogste percentage criminaliteit. Hier hebben we een Maoriwijk bezocht. Het had wat weg van een achterstandwijk maar dan aangekleed met inheemse elementen. Het gaf een minder rooskleurig beeld dan op de plaatjes van verschillende toeristenbrochures. Verslaving blijkt ook een groot probleem te zijn in het Westerse Nieuw-Zealand.

We raakten wat in de mineur toe we aankwamen in de grote boze stad Auckland. Waar alles in tegenstelling is met wat we eerder hebben beleefd. Op het moment staan we op het punt om te vertrekken richting Waiheke island op advies van Addy!

Foto's hebben jullie nog tegoed en we genieten van alle reacties!

Liefs Danielle en Jaap