Vang Vieng, het plaatsje waar we kennis hebben gemaakt met onze 'tegenpool', de rugzaktoerist zonder normen en waarden. Amerikanen, Engelsen en Australiers zorgden voor plaatsvervangende schaamte, ergernis. Het voorkomen en gedrag van bovengenoemde club in een kuis land als Laos zette mij in een observerende rol. Hoe is het mogelijk om zo weinig respect en zoveel onfatsoen te tonen tegenover een bevolking zo spiritueel, zo gastvrij? Gedreven door simpele cliches en een beperkt kader denderen zij door deze exotische landen. Weinig interesserend in de cultuur, natuur of historie. Het verschil niet kunnen herkennen tussen het een en het ander. 'Hmong, Khmer, Buddhist?, no idea!' De focus wordt gelegd op feestjes, alcohol en drugs. Hiervoor zijn ze de wereld over gereisd. Dat is hun missie, de drang van het reizen, op zoek naar het gemis uit eigen land. Grenen worden overschreden onder groepsdruk, gedrag wat grenst aan stommiteit. Halfnaakte verschijningen binnen openbare gelegenheden, volmneuse commando's richting de lokale ober en obscene gebaren alom. Het dorp heeft zich prima aangepast aan deze ongeremde toerist. Het verdient een aardige duit in het zakje, door het aanbieden van drugs, alcohol en grensverleggende activiteiten. Het is ook niet voor niets dat er elk jaar een Westerling sterft door zojuist genoemde factoren.

Danielle en ik hebben ook onze 'kick' onze 'thrill' ervaren. Niet door het innemen van opium, paddo's of diazepam, maar door het bezoeken van een simpele grot. Elk gewapend met een uniekleurende zaklantaarn penetreerden wij de ingang van de grot. Al gauw vergaapten wij ons aan de stalagniet met bovenhangend de stalagtiet en plafonds, wanden behangen met kristal. De geur van vleermuizenpoep maakte het extra spannend, zo ook het besef dat wij het enige duo in deze grot waren. Pikdonker en benuawd, aangevuld met het geluid van het gedrug van de tiet naar de niet is een juiste omschrijving van onze omgeving. Rechtop, kruipend en uiteindelijk tijgerend verdwenen wij in de nauwer wordende holtes. Het werd menens, bruin van de modder, blauw van de priemende stalagtieten en angstig voor wat komen gaat; Tijgers, beren, kabouters en kobolden zijn fervente bewoners van een diepe grot. De verhalen van Tolkien spookten door mijn hoofd en vaker dan een keer zocht ik bescherming bij Danielle. zij wist niet van ophouden, maar zo ook de grot niet. Op onderarm en knie voorwaarts, er kwam geen einde aan. Dit was niet zomaar een nis, een holte in een berg, hier kunnen we in verdwalen. Na honderden meters, kruispunten, afgronden, ruime kamers en doodlopende gangen was daar eindelijk het daglicht. Voldaan van het avontuur brommerde wij op het gehuurde schroot hotelwaarts. 'Tjonge.. wat onverwantwoord, grensverleggend en gevaarlijk was dit. Laat oma het maar niet lezen! Verder hebben we de nabijgelegen rivier afgekayaked en hebben we verhalend aangehoord van de lokalen over de geesten uit het bos. We hebben ook genoten van het jaarlijkse raketfestival. Raketten, vuurpijlen van tientallen kilo's vlogen de lucht in of ontploften vlak naast de toeschouwers. 'Veiligheid eerst' geldt hier niet.

Luang Prabang, een stad vol traditie en authenticiteit, dat zich laat gelden in een hoeveelheid monniken en kleurrijke markten. Bewoners uit de Noordelijke bergstreken bieden hier hun waar aan voor een prikkie. slofjes, schoenen, sjaals, shirts en rokjes versierd met onmogelijke motieven en alle kleuren van de regenboog, het Walhalla voor mijn backpackprinses. Het gewicht van elke rugzak werd zowaar verdubbeld. Ndat we erachter kwamen dat we niet met onze pinpas geld konden opnemen in Laos, zijn we haastig vertrokken richting Thailand. Deze nachtelijke overtocht in een krap busje was verre van prettig. Onderweg gaf een medepassagier al gauw over en zorgde voor een vreselijke aroma. Hmong-rebellen verzochtten het busje te stoppen, gewapend en verkleed als Rambo doorzochtten zij het busje, werden zij verdacht op een enkeling en na 'wat voeten in aarde' mochten we onze weg vervolgen. Hele veestapels brengen de nacht door op de weg, door de dichte mist werd er wel eens een noodstop gemaakt, helaas voor een koe was het net te laat.

Onze wegen scheidde voor een middag om eigen 'to-do-list' af te werken. In Chiang Mai volgde Danielle een Thaise kookcursus en ik liet mij wat technieken bijbrengen uit de kunst van het Muay Thai. De een tonnetje ronde, de ander bezweet, zo kwamen wij weer tot elkander. Diezelfde avond woonde wij een kickbokstoernooi bij. Het hoogtepunt van deze stad is de welbekende zondagsmarkt. Uren struinde wij wederom langs alle kraampjes tot aan middernacht.

In Soest nabij Soesterberg kan men het paardenkamp bezoeken. Oudere paarden met doorgezakte ruggen, gepensioneerde politiepaarden en verwaarloosden slijten hier hun laatste dagen en worden netjes opgevangen. Deze mag je borstelen en een appeltje aanbieden, het zelfde concept heeft men ook in Chiang Mai, ver van Soesterberg, maar dan met de olifant. Het hoogtepunt van Thailand.

Volgende stop was Kanchanaburi, bekend om de 'bridge over the river Kwai'. Een bekende film, die er historisch vreselijk naast zat. We waren verbaasd om de hoeveelheid Nederlandse krijgsgevangen die hier hun laatste rustplaats hebben gevonden. Het was een indrukwekkend geheel.

Alinea over Pattaya sla ik over om het kuis te houden. Na drie dagen regen op het tropische eiland Koh Chang is het niet gelukt om bruin te worden voor vertrek.

Nu bereiden we ons voor op de terugreis, met gemengde gevoelens gaan we onze vlucht tegemoet.

Tot in Nederland!

Bedankt voor alle reacties,

Liefs Jaap en Danielle,