De Balinese zeeslang

Met groentjes en grijsaards hebben we het hostel gedeeld op Waiheke Island (N-Z). Hier hebben we leuke contacten opgedaan met de ouderen, wie naar mijn idee op 'zoek' zijn naar iets. Onderwerpen als 'de zin van het leven', het geloof, taboes en levensmotto's passeerden onder het genot van Nieuw-Zealandse wijn en bier de reveu. Wij met onze prille levenservaring maar perspectiefrijke kijk op het alledaagse leven konden we goed meekomen met de rest. De een een was gescheiden, de ander was verslaafd en de derde ontslagen. We hebben veel tips ontvangen om al deze gebeurtenissen te voorkomen. Fijn... Op dit eiland hebben we verder genoten van de wijnproeverij en de wonderschone stranden.

Maar nu hebben we via Kuala Lumpur de oversteek gemaakt naar Bali. Wat een prikkels vlak na het verlaten van het vliegveld. Geur, kleur en veel kleine mannetjes overspoelden ons. De kleine mannetjes zijn taxichauffeurs en gebaarden naar ons alsof ze een stuur in handen hadden. Na het kiezen van een chauffeur hebben we onze weg vervolgd richting Kuta. Onderweg verbaasden we ons over het vele verkeer en vooral door de hoeveelheid brommertjes. Vader, moeder en twee kinderen verplaatsen zich zonder moeite op zo'n apparaat. Danielle wil graag een scootertje huren, maar in deze drukte durf ik het nog niet aan. Daarnaast heb ik mijn schoonfamilie beloofd om haar heelhuids thuis te brengen, dat verloopt tot nu toe gestaag. Na de taxirit zijn we Kuta te voet gaan verkennen. Taxi, massage, mushroom, viagra, hasjies, young girl, transport, sunglasses en t-shirt krijg ik bijna elk kwartier aangeboden. Omdat bovenstaande onderwerpen met niet zozeer aanspreken moet ik vaak een nee verkopen. Veel mensen bieden een product aan op straat, bedelen of proberen, al dan wel of niet op een eerlijke manier, geld aan je te verdienen.

'Alsof een engeltje over mijn tong piest!' riep Danielle na het oppeuzelen van haar Indonesisch gerecht. Voor drie euro's per persoon eet je de lekkerste maaltijden. Toch omdat het pittige gehalte vrij hoog ligt betaal de volgende dag een hoge tol. Deze heb ik meerdere malen ervaren in onhandige situaties. Het begint met hevig zweten, geborrel in de buik, kramp en dan moet het gebeuren, het moet eruit! Tijdens zo'n moment lag ik witgevlekt door de zonnebrandcreme op mijn mini-sneldrooghandoekje op het strand. Geen toilet te bekennen, dan rest er nog maar een optie. Ik rende over het te hete zand richting de kust. Hoge golven duwden mij terug en langharige surfdudes waren te dichtbij. Ik moest verder de zee in. Met geoefende waterpolocrawl trotseerde ik de stuwing en daar waar het rustig was, waar niemand het kon merken betaalde ik de hoge tol. Het was een joekel van een drijver dat zich vlak naast mij presenteerde. Ik schrok ervan! Zo snel als ik kon zwom ik richting de kust, bang om achtervolgd te worden door hetgeen waar ik afstand van had genomen. Danielle keek mij vragend aan en ik grapte opgelucht terug.

Op het moment zijn we in Ubud, het plaatsje dat zijn welvaart heeft verdriedubbeld na de film 'Eat , Pray, Love'. Zie daar; de alleenstaande vrouw van middelbare leeftijd die op zoek is naaar haar innerlijke zelf. Met dreadlocks, een sarong en een verse tattoo volgen zij allen hetzelfde sprookje.

Al met al is het moeilijk om verslag uit te brengen van een omgeving met zoveel flora en fauna, geur en kleur, cultuur en lekker eten. Het is overweldigend. Hier genieten we met volle teugen. Hier wordt je niet geleefd maar leef je zelf, je zit er midden in!

Liefs van Danielle en Jaap 

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *