Zowel op de linker als op de rechter schouder zat een Balinese makaak. Zo brutaal dat ze waren plukten ze van alles uit Danielle heur haar. Eerst het klipje, daarna het elastiekje en als laatst werd er geconcentreerd gevlooid. Ze onderging het allemaal met een brede glimlach. Terwijl ik van dit spektakel veelvuldig foto's maakte, probeerde een derde aapje mijn rugzak te openen, gevuld met (rambutan) lichee's, een lekkernij. Mannen in een groen uniform, gewapend met miniatuur katapultjes, beschermde de toeristen van de meest brutale apen. Dat leek mij wel een leuk zomerbaantje. Al dit 'apenkooien' hebben we meegemaakt in de nabijheid van de Uluwatu tempel. Waar we ons verbaasde over de varieteit aan offers. Bloemetjes, sigaretjes, muntjes, koekjes en opgehangen gevogelte. Alles om de goden gunstig te stemmen. Het hindoeisme en zijn gebruiken maken er een mooie omgeving van. De meest ingewikkelde creaties van palmbladeren sieren het straatbeeld. Bloemetjes kleuren zowel de omgeving als mijn humeur. Daarbij leeft elke hindoe volgens het karma-systeem en dit resulteerd in een maatschappij vol goedzakken.

Imiddels is het reisgenootschap uitgebreid met een persoon. Joukeline een energieke jongedame vergezeld ons deze reis.

Jakarta een miljoenenstad (20 miljoen) hebben we bezocht, na een dag in deze bizarre wereld had ik er al genoeg van. Iedereen staarde naar ons. Alsof ze nooit eerder drie blanken met een grote rugzak hebben gezien. Drie blanken die zwetend, steundend en kreunend een weg baande door de achterbuurten van Jakarta op zoek naar openbaar vervoer. Daar voelde ik me voor het eerst ongemakkelijk en kwetsbaar. Mannen loeren naar mijn reisgenootjes, bedelaars worden opdringerig, de twintig kilo op mijn rug voelt zwaarder, het zweet bereikt de bilnaat en mijn broek zakt steeds af. Om elke hoek van de straat stond ons weer een primeur te wachten. Er is zoveel te zoen, alles en iedereen leeft langs elkaar heen. De regering van Indonesie geeft niet zoveel om de 'gekke' mens. Ik vind het dan ook hartverscheurend om te zien hoe moeders blootvoets met haar mongooltje de vuilnisbakken afstruint, hoe de psychisch gestoorde naakt en verstrooid voorwaarts gaat en hoe de verstandelijk beperkte met volgeplaste broek langs de kant van de weg staat. Een mensenleven is hier niet zoveel waard, laat staan dat van een dier. Het is goed om dit alles mee te maken, om het van dichtbij waar te nemen. Zo wordt het referentiekader ietwat wijder.

Wat ons ook verbaasde was het aanbod om een glaasje slangenbloed te drinken. Een grote kooi was goed gevuld met grijsdonkere slangen. De verkoper liet met enige trots twee onthoofden zien. Men beweert dat het drinken van slangenbloed je groot en sterk maakt. Hollanders zijn dan niet de gepaste doelgroep want wij kijken over elke Indonees heen.

Via Bandung en Banjar met trein en brus, zo hebben we de oversteek gemaakt van de hoofdstad naar Pangandaran. Een kustplaatjse dat zijn gloriedagen verloor na de alles verwoestende tsunami. Met z'n drieen hebben we een bijdrage geleverd aan de herleving van deze plek, door er maar liefst een week te blijven. Daar sliepen we voor een appel en een ei in een degelijk appartementje. Hier heb ik de kunst van het surfen eigen gemaakt na veel vallen en opstaan. Danielle maakt het zich eigen na de eerste poging. De topper stond al rechtop bij de eerste golf.

In Pangandaran hebben we kennis gemaakt met een zogenaamde Chinese zakenman die ons uit gastvrijheid de omgeving wilde laten zien. Ik vond het in eerste instantie maar vreemd, want tot dusver hebben we alleen mensen ontmoet die geld aan ons wil verdienen. Toch zijn we het avontuur aangegaan en we hebben een geweldige dag gehad. Danielle en Joukeline sprongen van watervallen, ik heb oma beloofd om dit niet te doen, ik fotografeerde de flora en fauna, met een bootje door de jungle, lokaal eten geproefd in de achterbuurt, hanen bezichtigd geschikt voor gevechten, slangen vastgehouden en angstig geaaid, al met al was het een drukke en leerzame dag.

De dag erop stond ik op het strand een praatje te maken met een jongeman. Deze jongeman bleek een student te zijn en heeft als opdracht van zijn leraar gekregen om Engels te oefenen met de toerist. Het duurde niet lang voordat er een hele club aan kleine Indonesen zich had verzameld. De klas nodigde ons uit om een dag met ze mee te gaan. Ook dit avontuur zijn we aangegaan. De hele dag zaten we bij de studenten achterop de brommer, van de ene plek naar de ander. Ze vroegen ons de kleren van het lijf. 'What do you eat to become so large?', 'How many cars do you have?', 'This is the best day of my life!', 'How many days do you stay in Pangandaran?', etc. We dronken uit kokosnoten, aten palmsuiker en leerde allerlei Indonesische spelletjes.

Liefs Danielle en Jaap