Na het emotionele afscheid van Joukeline, 'de energieke jongedame', vervolgden wij onze reis richting 'Koh Muk', een eilandje nabij de Thaise kust. Daar stond een 'echte bamboohut' op ons te wachten. Men kan Zuid-Oost Azie niet eerder verlaten zonder in een bamboohut te hebben geslapen, zo is menig backpacker van mening. Na het openslaan van de voordeur werden we verwelkomd door een donkere wolk aan muggen. Het gezoem was oorverdovend en van schrik deinsde Danielle achteruit. Toch was ik een tikkeltje verheugd om de klamboe voor het eerst te gebruiken, we dragen het net niet voor niets met ons mee.

Op dit eiland is het toerisme nog niet echt toegeslagen, de visserij wel. We hebben ons vermaakt met wandelen, schelpen zoeken en van deze schelpen armbanden gemaakt. 'Ja... mijn stoere waterpolovrienden van me, ik heb armbandjes gefreubeld met mijn kleine knutselvriendin. er was niet zoveel te beleven op dit eilandje. Ik heb mij wel vergaapt aan de Thaise neushoornvogel. Dit gevogelte is zo genaamd wegens de luide roep vergelijkbaar met dat van een neushoorn. Zeer indrukwekkend! Ook had ik een intiem danwel vijandig contact met de Thaise reusvaraan. Deze foerageerde op zijn gemakje rondom onze bamboohut. Gebukt en stilletjes naderde ik het grootse reptiel om het te kunnen fotograferen vanuit de juiste hoek, met de juiste belichting en van zo dichtbij mogelijk. Danielle supportte mij met woordjes van bezorgdheid. Op het moment dat ik zo dichtbij was, dat ik er als het ware op kon zitten, kreeg het schubbedier genoeg van mij. Het stond hoog op de poten en manouvreerde dreigend en zijwaarts mijn kant uit. De adrenaline gierde door mijn lichaam en 'Ja... mijn sterke waterpolovrienden van me', er ontsnapte mij een hoge kreet van angst. Rennen! op zoek naar veiligheid. Danielle nam ik mee in de brandweergreep richting de bamboohut. 'Tjonge jonge.. wat een avontuur!' 'Indiana Jones' met zijn zweepje is er niks bij. Na twee uur was de kust weer veilig en kon ik weer verder met het maken van armbandjes.

Na een aantal dagen werd ik vreselijk ziek, het dieptepunt van deze reis. Hoofdpijn, overgeven, flauwvallen,warm dan weer koud, weinig eetlust, pijn in de gewrichten en vrijwel geen energie. Met de nachttrein zijn we van 'Trang' naar 'Bangkok' getsjoekt. In de te kleine bedjes lag ik in de foetushouding te creperen. Aangekomen in Bangkok werd Danielle ook ziek met vergelijkbare symptomen. Hadden we ons zo verheugd op de geneugten van Bangkok, zagen we alleen maar de binnenkant van onze hotelkamer. Daaps en versleten, op zoek naar vers fruit en water, maakten we een klein beetje mee van deze stad. Een arts bezocht en een lading pillen meegekregen. Op elke hoek van de straat werden we gevraagd om naar een 'Ping Pong show' te gaan. We waren te beroerd om een tafeltennistoernooi te vergezellen. Het in de gaten houden van het witte balletje zou teveel energie kosten.

Er was enige druk om om beter te worden wegens het verlopen van onze visa. We moesten het land verlaten. Ziekjes zijn we de grens overgestoken van Cambodja. Dichtbij de grens hebben we een eerste overnachting geboekt. Mocht het ziek zijn uit de hand lopen, dan zijn we in de buurt van de Thaise voorzieningen. Cambodja is zo arm als de pieren, hier is de medische wereld nihiel. Poipet nabij de grensovergang was geen plezante plek, dus zijn we verder gereisd richting Siem Reap. Hier zijn we volledig hersteld.

De 'Angkor Wat' (nabij Siem Reap), een van de wereldwonderen, het symbool van Cambodja, hebben we bij ochtendgloren bezocht. We zagen de zon opkomen achter de tempeltoppen, een beeldschoon aangezicht. Vervolgens werd het vreselijk warm en hebben we de gehele dag getempeld. Tempel in, tempel uit, tempel in, tempel uit, tempel in, tempel uit. Onder enige fysieke druk, uitgeoefend door kale boeddhisten gehuld in oranje lappen, werden wij verzocht om een offer te brengen. Een dollar hier, een riel daar en na elk offer kregen we een rood armbandje. Naderhand waren we helemaal versleten, want elke tempel heeft een noemenswaardige lading aan treden. Deze treden zijn ook nog eens duizend jaar oud, dus versleten en riskant om te beklimmen. Nabij een van de tempels had ik wederom een intiem danwel vijandig contact met de bidsprinkhaan. De groene met van die klauwen. Ik zag hem of haar, hij of zij zag mij en uit het niets kwam het insect op me af gefladderd in hoog tempo en Ja... mijn brede waterpolovrienden, ik slaakte wederom een gil met hoge noot. Danielle lachtte hierom en vond mij maar een mietje.

Na Siem Reap was Phnom Phen aan de buurt, de hoofdstad van Cambodja. Ik had me hier op verheugd, om met wat meer te verdiepen in het verleden en de Rode Khmer, Khmer Rouge onder leiding van Pol Pot. Dit communistische regime heeft auto-genocide gepleegd en dat werd zeer duidelijk na het bezoeken van 'the killing field' en de S-21 gevangenis. Wat we hier hebben gezien, gevoeld en gehoord was zeer angstaanjagend en confronterend. Een afgrijselijke periode.

In Cambodja komen we veel mensen tegen zonder arm(en) of be(nen)en, meestal slachtoffer van een landmijn. Menig Cambodjaan vindt het fijn dat je hun land bezoekt, maar het is geen gemakkelijk land om door te reizen. Armoede alom, straatkinderen, bedelaars en veel vuil op straat. Waar ik me het meest aan erger zijn de Westerse sekstoeristen die zich binden aan de Cambodjaanse schoonheden, de een voor zijn oerdrift, de ander voor wat geld, een maaltijd.

Het is niet alleen maar kommer en kwijl in dit land. Het is nieuwjaar geweest en dat hebben we geweten. Geen vuurwerk maar witte talkpoeder en water. Met z'n drieen op één brommer bracht een local ons naar zijn huis. Onderweg werden we besprenkeld met het bovengenoemde. Bij zijn huis aangekomen moesten we meedoen met de lokale nieuwjaarsactiviteiten. Het hele dorp kwam kijken hoe de blanken presteerden. Eén groot feest! Aan het einde van de dag waren we spierwit en zeiknat. Gelukkig Nieuwjaar!