'Would you like to buy a scarf?' 'A book?' (vertaling voor oma; 'Wil je een sjaal of boek kopen?') zei het Cambodjaanse meisje van een jaar of zes. Haar prachtige koppie omgeven met donkere lange haren met hier en daar een blonde lok van de zon, stak net boven de tafel uit. Een kleine snottebel hing uit haar neus, het was een ondeugend aangezicht. De noodlesoep die we eerder hadden besteld werd opgedient. Het meisje in haar rood bevuilde jurkje herhaalde haar vraag; 'Would you like to buy a scarf?' Ze toonde een mandje van plastic vol met sjalen en boeken, die ze als een soort schoudertas droeg. De band drukte hevig op haar schoudertjes, haar waar was zwaar. 'Het is al bijna tien uur, moet deze jongeling niet in bed liggen' dacht ik. Ik kon geen hap nemen van mijn soep, het contrast was al zo groot. Het kind richtte zich op Danielle nadat ik met mijn hoofd 'nee' had geschud. Danielle zei zo beleefd als dat ze kon 'No thank you'. Het meisje herhaalde hoopvol een paar keer haar vraag en gaf uiteindelijk op. Zonder succes liep ze de duisternis is in op haar kleine voetjes met aanzienlijk veel eelt, op zoek naar een gewillige toerist ('falang'). Ik keek naar Danielle en de tranen rolden over haar wangen. Dit moment kwam binnen, dit brak het hart. De soep smaakte niet zo lekker meer en wat voelden wij ons rot. Een 'nee' verkopen was nog nooit zo moeilijk. Als lezer vraag je je misschien af; 'Koop dan potverdorie een sjaal!' Maar de lezer moet ook weten dat het geld niet naar het kind gaat. Kopen is in stand houden. Het liefst kocht ik het gehele mandje en vertroetelde ik de zesjarige, Danielle zou het kind adopteren en meenemen in haar rugzak. De volgende dag hebben we heel wat jongelingen met mandjes blij gemaakt met pakjes drinken rijk aan vitamines en calcium. Helaas niet het van die vorige nacht. Afgezien van dit trieste moment, hebben we zeer veel genoten van Phnom Penh. Danielle heeft zich dapper gewaagd aan de culinaire exoten van Cambodja. Uit het rijtje; gefrituurde tarantula, eendenembryo, zwijnenrug,-neus, zuurzak, sprinkhaan en de Khmer kwartel, zijn de laatste twee in de maag van Danielle verdwenen. Deze maaltijden werden ingeleid met 'mmmmmhhhhh' en eindigde met 'Jammie!' Hier heb ik mij niet aan gewaagd, wel heb ik mijn grens verlegd(t?) na het eten van twee ferme kikkerbillen. Wat een smulpapen! Veel Cambodjanen lopen met stokbroden onder de arm, hoe zou dat nou komen?

Kratie, de volgende stop van onze globetocht, is een plaatsje dat bekend staat wegens de 'Irrawaddy dolfijn'. Wederom (lees 'kiwi') vreselijk zeldzaam in zijn bestaan. Wij hebben het dier mogen aanschouwen, althans zijn vin, een deel van rug en het ademgat. Een feestje wanneer deze bewoner van de Mekong naar adem hapte. Dit had ik niet willen missen, Danielle had rode wangetjes van opwinding, waar voor ons geld.

In het boek ' The Pol Pot regime 1975-1979', die ik in een mum van tijd had uitgelezen, beweert de schrijver (Kiernan) dat Kratie e.o. een plaats was, waar je meeste kans had om de wreedheden van de Rode Khmer te overleven. Aldaar aangekomen viel het mij op dat veel 'locals' een rood-wit geblokte 'kramars' (sjaal) droegen, een kenmerk, onderdeel van het uniform van de Rode Khmer destijds. Andere kleurencombinaties waren niet tot zeer weinig aanwezig binnen het straatbeeld van Kratie. 'Zijn dit symphatisanten of is rood met witte blokjes in de mode?' Wij ontmoette ook een Cambodjaanse jongeman die de auto-genocide ontkent, hij buschuldigde de Vietnamezen hiervan, die in de literatuur worden omschreven als bevrijders. Door bovenstaande waarnemingen, misschien wel irreele angsten keek ik in Kratie net wat vaker over mijn schouder en die van mijn wederhelft. Genoeg over dit onderwerp, ik wil het de leek niet lastig maken.

Ik vond het spijtig om Cambodja te verlaten, maar was ook verheugd op de avonturen van Laos. Een ongewild avontuur kreeg ik al gauw voorgeschoteld in het plaatsje Pakse. Ik kreeg last van bijwerkingen van de Malarone, de tegenwerker van Malaria. Rode vlekken met in de kern witte blaasjes bedekte mijn gezicht, geen smakelijk geheel. In en om de neus, onder het oog, de snor-regio en rondom de adamsappel was het een slagveld. Het irriteerde de huid nogal. Op advies van een lokale medicijnman ben ik overgestapt naar doxycycline, het kleine broertje van Malarone. Een tweede ongewild avontuur draagt de titel; bed bugs. Na het beeindigen van het 'naar bed gaan' ritueel, verschenen er diverse insecten op het bed, onder het laken en uit de kussensloop. Tientallen zijn tussen mijn duim en wijsvinger bezweken of vertrapt door mijn (na zoveel lopen) eelterige voetzolen. Enkelen zijn wel met B+ of O- aan de haal gegaan. Vreselijke beesten!

De Laotiaan, Laosinner, Laonees, Laoaan, Laos-indiaan, Laose, Laoser, Lao, persoon der republiek van Laos, Laoleen, is altijd wel in voor een spelletje j'eau d'boules, hoe zou dat nou komen?

Na Pakse was Vientiane aan de buurt. Een ellenlange reis met de slaapbus, waar ik als een wokkel lag opgekruld wegens de Aziatische ergonome standaard. 1m60cm voor een bedje. Kruipend, hoofdstotend en protesterend baande ik mij een weg door de smalle paden van deze bus. Ik bleef zelfs steken in het trapgat met mijn jaloersmakende zwemrug. Met zeep en touw hebben ze mij kunnen bevrijden. Danielle genoot, zij vond de inhoud van de bus knus en gezellig, ze beschreef ons aangewezen bedje alsof het een nestje was. Met een lengte van 1.58 kan ik me dat goed voorstellen. Eenmaal aangekomen heb ik mezelf uitgeklapt en hebben we Vientiane verkent. Markten, de Thaise ambassade, een massagesalon (Danielle), internetcafe's en diverse eetgelegenheden hebben we aangedaan.

In Laos is er geen kabinet dat kan vallen, hamer en sikkel is overal prominent aanwezig. Om ietwat te integreren draag ik een shirt met bovengenoemd symbool. Komt in Nederland goed van pas om het linkse front te promoten gedurende de aankomende verkiezingen.

P.S. Danielle en ik genieten enorm van alle reacties. Gedraag u daarom niet als voyeur, maar doneer uw kritiek, grapjes, weetjes, bevindingen, tips, lof en commentaar. Deze geschriften zijn niet bedoeld als eenrichtingsverkeer.

Liefs,

Danielle & Jaap